چه گذشت؟

بعد از ان نشستن تو 16 مهر يه اتفاق ناگوار افتاد که دوست ندارم اصلا ازش حرف بزنم و ياداوريشم حتي برام خوشايند نيست .يک ماهي درگير بودم و نشد جلسات کاردرماني رو ادامه بدم

باورم نميشه

خيلي سخته برام از اين روزا تعريف کردن

از سختي هايي که تحملش رو ديگه تو خودم نميبينم

و چرا هايي که مداوم باهاش سروکله ميزنم

ميدونم ديگه ان زينب قبل نيستم

احساس ميکنم زودرنج و حساس شدنم رو اما هيچ کاري از دستم بر نمياد

ديگه زندگي نامفهوم شده  و واقعا معناي خاصي توش نميبينم

ميدونم شايد افسرده شده باشم و زودتر قرص خوردن رو شروع کردم

چه ميشه کرد

قسمت و تقدير ادمها ؛خوب و بد بودن و همه چيز دست بالايي است

تو اين اوضاع دانشگاه رفتن و کارشناسي خوندن و اميدي که تو کارم دارم

تنها مشغله هاي قشنگ زندگيم شده و اگر نبود شايد اوضاع روحيم از ايني که هست بدتر ميشد.

خيلي وقتا کفر ميگم و ناشکري ميکنم

اما خوبيش اينه زود ميفهمم و ميگم

خدايا شکرت

به همينم راضيم.فقط بدترش نکن.